Bu zamana kadar salt korku türüne hep mesafeli yaklaşmışımdır. Hasan Karacadağ korkusu da salt bir korkudur ama neredeyse geçmişi dahi olmayan Türk korku sinemasına destek olmak için izlerim ve izlenmesini tavsiye ederim. Dabbe 1 filmi çok eleştirilmesine rağmen dişe değer  bir gişe başarısı vardı. Bu gişe başarısı Hasan Karacadağ için de bir umut oldu ve Semum’u çekti ardından Dabbe 2’yi.

Hasan Karacadağ sineması her dakika gol yediğiniz bir sinema ve doksan dakika boyunca bu böyle devam etmekte. Nefes almak imkansız, her anı gerilim. Bilet parasına koltuk parasını da dahil etmeniz gerekebilir.

İlk filme nazaran görsel efektlerde epey bir mesafe katedilmiş. Ama yine de Hollywood kalitesinde olduğunu söylemek zor. Birkaç yerde de gereksiz yere kullanılmış.

Ses efektlerine gelecek olursak belki de filmin en iddalı olduğu bölümün ses olduğunu söyleyebiliriz. Hatta Hasan Karacadağ filmde kullandığı sesler için patent başvurusunda bulundu. Gerçekten sesler sizi koltuğa yapıştırıyor, farklı ve alışılmışın ötesinde. Tabii biraz abartı da yok değil.

Bir yönetmen için belki de en önemli kritik, oyuncudur. İlk filmde bu konuda çok eleştiri alan Hasan Karacadağ belli ki çok içerlemiş. Bu sefer oyunculuklar için iyi bir puan alacağı kesin. Genel eleştirilerin aksine ben ilk filmde oyunculuğu başarılı bulmuştum. Dışardan baktığınızda – sinemasal bir gözle – oyunculuk yok gibi bir şeydi ilk filmde. Hep iki şey karıştırılır; doğal oyunculuk ve sinema oyunculuğu. Bunu Issız adamda da gördük. Ya bunlar çok amatör ya da çok doğal oynuyorlar diyorsunuz. Doğal oyunculukta hisleriniz daha gerçekçi oluyor ve biranda kendinizi filmde zannediyorsunuz. İkinci filmde oyunculuk doğallıktan sinemaya kayıyor.

Korku filmlerinde genellikle bir çıkış yolu, kurtuluş vardır ve hikaye bu çıkış yolunu bulmakla gelişir. Dabbe serisinde ise çıkış yolu aramak gibi bir şey mümkün değil. Bekleyiş ve kabulleniş var. Mücadele var, nafile…

Korku filmlerinde tek şeyi doğru yaptıysanız tüm film doğru olur yani hedefine ulaşır; korkutmak. Bu şey ise atmosferdir. Hasan Karacadağ’ın en çok takdir ettiğim yönü de atmosfer oluşturmadaki becerisidir.

Yönetmen bir röportajında ben mesaj vermem düşündürürüm diyor. Dabbede düşünmek korkunun gölgesinde kaldığı için düşüneceğiniz son şey düşünmek oluyor. Eğer biraz daha düşünmek üzerine eğilirse ortaya özgün bir tür  çıkabilir. Yönetmenin düşünmenizi istediği şey aslında şu: Biz ölüyoruz ama neden?

Nihai olarak Türk korku sineması Hasan Karacadağ’ın sırtında gibi. Alternatifi yok şu an. Peki bu yükü kaldırabilir mi sorusuna cevap arayacak olursak, göstergeler olumlu gibi. Çünkü her filminde üstüne koyuyor. Bir iki film sonrasında çok daha üst düzey projelerde yer alabilir.

Avatarın olağanüstü görsel şölenine ve de sinema için yeni bir kilometre taşı – evet öyledir – oluşuna bakmadan önce, birçoğumuz tarafından 3 saat boyunca farkedilmeyen ve farkedilmeyecek olan verdiği mesajlara kısaca bir gözatmakta fayda var diye düşünüyorum.

Duyuyor musun?

Sözcüklerimi duyamazsın yalnızca okursun ama içinden biri bağırır “duyuyor musun?”. Bağıran sensindir, mesajı alacak olan da sensin, alamayacak olan da… Bir Navi’nin Iraklı olduğunu anlayacak olan da sensin, anlamayacak olan da… Irak ile Amerika arasında olan savaşın ne tür bir Navi – Gökinsan savaşı olduğunu görecek olan da sensin, göremeyecek olan da… Ama gerçekler Avatarda yaşanılanlar gibi değildir. Güçlü zayıfı döver ve zayıf dövüldüğü ile kalır. Zayıflar ölürler ve diğer zayıflar ölenleri için ağlarlar. Bir fark daha var: Avatarda minare alınır (bu benim), gerçekte kılıfıyla (ç)alınır. Demokrasi kılıfı gibi… Tabii yasaklandığı için minerali sahneler daha sonra montajlanarak çıkarılmış

Cameron; Moore (Capitalism: A Love Story) ve Joseph (Zeitgeist:Addendum)’den farklı şeyler anlatmıyor. Özellikle Joseph ‘in hikayesinde tetikçiler, çakallar ve savaş vardır. Cameron’un hikayesinde de benzer şeyler var. Jake Sully aslında bir tetikçi ya da çakal da diyebiliriz.

Başlarda kilometre taşı ifadesini kullandım, peki nasıl kilometre taşı olmayı başarıyor Avatar? Bir kere çok konsantre olunmuş bir proje. Oyuncularının ambiyansın gerçekçiliğini artırmak için Hawai ormanlarında ilkel kabile üyeleri gibi yaşamaları bir fikir verebilir sanırım. Bir yemek yapacaksınız ve o yemeğe on gününüzü ayırdığınızı düşünün. Nasıl bir yemek olurdu? Avatarda da Cameron’un bu film için 10 yıl öncesinden başladığını biliyoruz. Sinemanın bu filmle çağ atlayışına gelecek olursak, sinema bu filmle çağ atlıyor çünkü sinema gerçekten 3. boyuta tam olarak bu filmle geçiyor. Daha önce birkaç 3D film izlemiştim ama onları Avatar’la aynı kategoriye koymak mümkün değil. 3 saatlik filmin 2 saatini bir Navi gibi Pandora cennetinde yaşadım ve gök-insanlara karşı ben de savaştım desem sanırım abartmış olmam.

Bu ana kadar herşey güllük gülistanlık gibi görünse de herşeyin dört dörtlük olmadığı da aşikar. Belki hikayeyi Cameron 10 yıl önce düşündü ama bugüne gelen kadar hikaye çok eskidi. Terra’yı kurtarmak animasyonunun hikayesine bakın ve bana 7 farkı söyleyin. Belki 5-6 yıl önce çekilebilse daha bir orjinal olacağı kesindi. Diğer bir eksiklik de 3D’de teknolojinin henüz daha hazır olmayışı. Uzun süreli filmlerde gözlükler gerçekten gözü çok yoruyor. Sinema salonlarının da özellikle perdenin bu teknolojiye göre dizayn edilmesi gerekiyor. Daha ileri teknolojilerinin şu an geliştirilmekte olduğunu biliyorum ve sinemanın geleceği için çok umutluyum.

Nihai olarak Avatar büyük bir şölen, kapılarını açmış ve sizi bekliyor. Durmayın, koşun!

Ey Ney söyle nedendir kederin?
Bilirim belki umarsanmazsın ellerinde cehlin
Sana ehil gerek dert ehli
Ancak böyle hatırlanır sevgi sefaleti

Ahmet Zencirli