IMDB
www.imdb.com

Public Domain Torrent
www.publicdomaintorrent.com

Joost
www.joost.com

The Internet Archive
www.archive.org

The Entertainment Magazine
www.emol.org

Bu zamana kadar salt korku türüne hep mesafeli yaklaşmışımdır. Hasan Karacadağ korkusu da salt bir korkudur ama neredeyse geçmişi dahi olmayan Türk korku sinemasına destek olmak için izlerim ve izlenmesini tavsiye ederim. Dabbe 1 filmi çok eleştirilmesine rağmen dişe değer  bir gişe başarısı vardı. Bu gişe başarısı Hasan Karacadağ için de bir umut oldu ve Semum’u çekti ardından Dabbe 2’yi.

Hasan Karacadağ sineması her dakika gol yediğiniz bir sinema ve doksan dakika boyunca bu böyle devam etmekte. Nefes almak imkansız, her anı gerilim. Bilet parasına koltuk parasını da dahil etmeniz gerekebilir.

İlk filme nazaran görsel efektlerde epey bir mesafe katedilmiş. Ama yine de Hollywood kalitesinde olduğunu söylemek zor. Birkaç yerde de gereksiz yere kullanılmış.

Ses efektlerine gelecek olursak belki de filmin en iddalı olduğu bölümün ses olduğunu söyleyebiliriz. Hatta Hasan Karacadağ filmde kullandığı sesler için patent başvurusunda bulundu. Gerçekten sesler sizi koltuğa yapıştırıyor, farklı ve alışılmışın ötesinde. Tabii biraz abartı da yok değil.

Bir yönetmen için belki de en önemli kritik, oyuncudur. İlk filmde bu konuda çok eleştiri alan Hasan Karacadağ belli ki çok içerlemiş. Bu sefer oyunculuklar için iyi bir puan alacağı kesin. Genel eleştirilerin aksine ben ilk filmde oyunculuğu başarılı bulmuştum. Dışardan baktığınızda – sinemasal bir gözle – oyunculuk yok gibi bir şeydi ilk filmde. Hep iki şey karıştırılır; doğal oyunculuk ve sinema oyunculuğu. Bunu Issız adamda da gördük. Ya bunlar çok amatör ya da çok doğal oynuyorlar diyorsunuz. Doğal oyunculukta hisleriniz daha gerçekçi oluyor ve biranda kendinizi filmde zannediyorsunuz. İkinci filmde oyunculuk doğallıktan sinemaya kayıyor.

Korku filmlerinde genellikle bir çıkış yolu, kurtuluş vardır ve hikaye bu çıkış yolunu bulmakla gelişir. Dabbe serisinde ise çıkış yolu aramak gibi bir şey mümkün değil. Bekleyiş ve kabulleniş var. Mücadele var, nafile…

Korku filmlerinde tek şeyi doğru yaptıysanız tüm film doğru olur yani hedefine ulaşır; korkutmak. Bu şey ise atmosferdir. Hasan Karacadağ’ın en çok takdir ettiğim yönü de atmosfer oluşturmadaki becerisidir.

Yönetmen bir röportajında ben mesaj vermem düşündürürüm diyor. Dabbede düşünmek korkunun gölgesinde kaldığı için düşüneceğiniz son şey düşünmek oluyor. Eğer biraz daha düşünmek üzerine eğilirse ortaya özgün bir tür  çıkabilir. Yönetmenin düşünmenizi istediği şey aslında şu: Biz ölüyoruz ama neden?

Nihai olarak Türk korku sineması Hasan Karacadağ’ın sırtında gibi. Alternatifi yok şu an. Peki bu yükü kaldırabilir mi sorusuna cevap arayacak olursak, göstergeler olumlu gibi. Çünkü her filminde üstüne koyuyor. Bir iki film sonrasında çok daha üst düzey projelerde yer alabilir.

Avatarın olağanüstü görsel şölenine ve de sinema için yeni bir kilometre taşı – evet öyledir – oluşuna bakmadan önce, birçoğumuz tarafından 3 saat boyunca farkedilmeyen ve farkedilmeyecek olan verdiği mesajlara kısaca bir gözatmakta fayda var diye düşünüyorum.

Duyuyor musun?

Sözcüklerimi duyamazsın yalnızca okursun ama içinden biri bağırır “duyuyor musun?”. Bağıran sensindir, mesajı alacak olan da sensin, alamayacak olan da… Bir Navi’nin Iraklı olduğunu anlayacak olan da sensin, anlamayacak olan da… Irak ile Amerika arasında olan savaşın ne tür bir Navi – Gökinsan savaşı olduğunu görecek olan da sensin, göremeyecek olan da… Ama gerçekler Avatarda yaşanılanlar gibi değildir. Güçlü zayıfı döver ve zayıf dövüldüğü ile kalır. Zayıflar ölürler ve diğer zayıflar ölenleri için ağlarlar. Bir fark daha var: Avatarda minare alınır (bu benim), gerçekte kılıfıyla (ç)alınır. Demokrasi kılıfı gibi… Tabii yasaklandığı için minerali sahneler daha sonra montajlanarak çıkarılmış

Cameron; Moore (Capitalism: A Love Story) ve Joseph (Zeitgeist:Addendum)’den farklı şeyler anlatmıyor. Özellikle Joseph ‘in hikayesinde tetikçiler, çakallar ve savaş vardır. Cameron’un hikayesinde de benzer şeyler var. Jake Sully aslında bir tetikçi ya da çakal da diyebiliriz.

Başlarda kilometre taşı ifadesini kullandım, peki nasıl kilometre taşı olmayı başarıyor Avatar? Bir kere çok konsantre olunmuş bir proje. Oyuncularının ambiyansın gerçekçiliğini artırmak için Hawai ormanlarında ilkel kabile üyeleri gibi yaşamaları bir fikir verebilir sanırım. Bir yemek yapacaksınız ve o yemeğe on gününüzü ayırdığınızı düşünün. Nasıl bir yemek olurdu? Avatarda da Cameron’un bu film için 10 yıl öncesinden başladığını biliyoruz. Sinemanın bu filmle çağ atlayışına gelecek olursak, sinema bu filmle çağ atlıyor çünkü sinema gerçekten 3. boyuta tam olarak bu filmle geçiyor. Daha önce birkaç 3D film izlemiştim ama onları Avatar’la aynı kategoriye koymak mümkün değil. 3 saatlik filmin 2 saatini bir Navi gibi Pandora cennetinde yaşadım ve gök-insanlara karşı ben de savaştım desem sanırım abartmış olmam.

Bu ana kadar herşey güllük gülistanlık gibi görünse de herşeyin dört dörtlük olmadığı da aşikar. Belki hikayeyi Cameron 10 yıl önce düşündü ama bugüne gelen kadar hikaye çok eskidi. Terra’yı kurtarmak animasyonunun hikayesine bakın ve bana 7 farkı söyleyin. Belki 5-6 yıl önce çekilebilse daha bir orjinal olacağı kesindi. Diğer bir eksiklik de 3D’de teknolojinin henüz daha hazır olmayışı. Uzun süreli filmlerde gözlükler gerçekten gözü çok yoruyor. Sinema salonlarının da özellikle perdenin bu teknolojiye göre dizayn edilmesi gerekiyor. Daha ileri teknolojilerinin şu an geliştirilmekte olduğunu biliyorum ve sinemanın geleceği için çok umutluyum.

Nihai olarak Avatar büyük bir şölen, kapılarını açmış ve sizi bekliyor. Durmayın, koşun!

15 bin dolarlık bütçesiyle vizyona girdiği ilk haftada 62 milyon dolar kazandırdı. Böyle kaç film sayabilirsiniz? Ya da sayabilir misiniz?

IMDB Box Office Chart

Konusu:

Genç bir çift evlerindeki paranormal olaylardan şüphelenmeye başlar. Bir kamera sistemi kurarak gece uyuduklarında neler olup bittiğini kaydetmeye başlarlar.

Son derece basit bir hikayeye ve Blair Cadısı mantığına sahip olmasına rağmen şimdiden gelmiş geçmiş en korkunç filmlerden biri olduğu söyleniyor. Beyazperde

“Bu ülkede kıyametler koparmış, seyirci rekorları kırmış filmler yok.. Kimsenin görmediği, bilmediği, festivaller, eleştirmenler için çekilmiş, seyirciden uzak filmler Portakal’a boğulmuş..
Altınmış.. Pöh.. Bakır bile değil.. Teneke bunlar.. Tam da alanlara layık!..”

Hıncal abimiz döktürmüş yine, bu kez nasiplenen 46. Teneke Film Festivali

Yazının Devamı

En İyi Film: Kosmos, Bornova Bornova
En İyi İlk Film: İki Dil Bir Davul
En İyi Yönetmen: Reha Erdem – Kosmos
En İyi Senaryo: Onur Ünlü – Beş Şehir
En İyi Erkek Oyuncu: Öner Erkan – Bornova Bornova
En İyi Kadın Oyuncu: Nergis Öztürk – Kıskanmak
En İyi Kurgu: Erkan Tekemen – Bornova Bornova
En İyi Sanat Yönetmeni: Zeynep Koloğlu – Usta
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu: Volga Sorgu – Kara Köpekler Havlarken
En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu: Damla Sönmez – Bornova Bornova
En İyi Müzik: Mehmet Erdem, Özgür Akgül – Deli Deli Olma
En İyi Görüntü Yönetmeni: Florent Herry – Kosmos

Farklı coğrafyalar ve farklı insanlar. Ama ortak olan bir şey var, ikisi de “canlı”. Filmin içinde bir yerdesiniz. 3d hikaye. Damarlarınızdan kanınız çekiliyor farkına bile varamıyorsunuz. Hangi filmden mi bahsediyorum? Tabii ki Nefes

Jüri Üyeleri:
Kenan Işık, Yetkin Dikinciler, Bahadır Karataş, Sırrı Süreyya Önder, Murat Özer, Yusuf Kaplan, Çiğdem Belgutay, Salih Memecan, Can Soysal, Meryem Akbal, Fethi Kaba, İlhan Dinçerler, Tan Oral, Coşkun Aral, Ertuğrul Karslıoğlu, Saim Orhan, Abdülhamid Avşar, Ali Murat Yel ve Ahmet Böken.

Vista ile işletim sistemleri tarafında düşüşe geçen Microsoft, oyun sektöründe ise devrime hazırlanıyor. Nintendo Wii’den sonra böyle bir hamle oyun konsollarından bekleniyordu ama project natalla “bu kadarına da pes” diyorsunuz.

Peki nedir bu project natal?

Vücut hareketlerini algılayan iki adet kamerayla oyun oynamanızı sağlıyor ve ayrıca sesisinizi de tanıyabiliyor. Tabii artık müzik dinlemek, film izlemek her konsolda olduğu gibi natalda da var. Hatta kameraları sayesinde üzerinizde elbise vs deneyebiliyorsunuz.

Meraklıları için tanıtım videosu: Project Natal

Bir insan düşünün, tek bir insan… Bu insan ne bir devlet başkanı ne de milyarder bir işadamı. Sade bir kamerası var (Tabii o üstün zekasını ve eşsiz cesaretini atlamamak gerek). Hiç kimsenin cesaret edemediği sorunları korkmadan, akıl dolu yaklaşımlarla insanlara aktarıyor. Silah endüstrisinin, sağlık sektörünün ve tabii ki en başta George W. Bush’un bir numaralı kabusu yakında kapitalizmin…

Aslında koca göbeği, gözlüğü ve şapkasıyla ilk başta itici biri gibi duruyor. Ama filmlerini (belgesellerini) izlerken Moore’un o büyük yüreğini keşfediyorsunuz. Moore’u izlerken bazen gözleriniz yaşarıyor – her ne kadar farklı bir coğrafyanın sorunları olsa da – , bazen öfkeniz kabarıyor. İnsanlığımızı kaybeşimizi izliyoruz (Sicko, Amerikalı doktorun itirafı), yeniden insan oluşumuzu izliyoruz ( Sicko, Amerika’nın bir numaralı düşmanlarından Küba’daki doktorların Amerikalı sigortasız insanları tedavi etmesi ). Bazen güldüğünüz de oluyor – bankada hesap açtıranlara silah tüfek hediye edilmesi (Bowling for Columbine). Ama dramlar hiç bitmiyor. Moore öyle bir adamki kendi aleyhinde yayın yapan bir sitenin parasızlıktan kapanmak üzerine olduğunu duyunca, başka biri adına o sitenin sahibe para gönderiyor ve bize demoktasinin en büyük dersini veriyor.

Birçoğumuz – ben de bir zamanlar dahil – Amerikan rüyasına inanmıştır. Moore bize böyle bir rüyanın olmadığını gösteriyor. Eğer hala Michael Moore ile tanışmadıysanız wikipedia’a girip Micheal Moore yazmayın, filmlerini izleyin, eminim siz de bir fenomeni olacaksınız ve ülkemizde ne zaman bir Moore çıkacak hayıflanıp duracaksınız.

İşte filmleri:

• Bowling For Columbine
• Sicko
• Fahrenheight 9/11